ZARYS HISTORYCZNY
Burzliwy rozwój spawalnictwa nastąpił na początku XX wieku. Pierwszą metodą, którą wdrożono na skalę przemysłową, było spawanie gazowe płomieniem acetylenowo-tlenowym.
W latach 1910-1925 praktycznie tylko ta metoda umożliwiała otrzymywanie poprawnych spoin. Powstanie metody umożliwiły poprzedzające je wynalazki i dokonania takie jak:
* w 1883 roku Polacy: fizyk Zygmund Wróblewski i chemik Karol Olszewski skroplili po raz pierwszy tlen, azot i powietrze.
* w latach 1899 - 1902 równolegle Linde w Niemczech i Claude we Francji opracowali urządzenie do otrzymywania tlenu z powietrza.
* w 1892 roku równolegle we Francji Moissen, a w USA Wilson opracowali metodę produkcji karbidu na skalę przemysłową z węgla i wapna palonego. W tym samym czasie opracowano i wdrożono wytwornice, w których przez działanie wody na karbid w prosty i tani sposób otrzymywano acetylen
* w 1901 roku Francuz Piccard opracował palnik acetylenowo-tlenowy
* w 1904 roku Belg Jottrand opracował palnik acetylenowo tlenowy do cięcia stali.
Równolegle pod koniec XIX wieku zaczął się rozwój spawania łukowego do którego przyczynili się Polak Olszewski oraz Rosjanin Benardos, którzy w 1886 roku opatentowali łuk elektryczny jako źródło ciepła do spawania, a także Szwed Kjelberg który w 1908 roku wynalazł elektrodę otuloną.
Dzisiaj Spawanie łukowe wyparło technologie spawania gazowego, ale mieszanina płomienia tlenowego z gazami palnymi (takimi jak acetylen, propan, metan, wodór) znajduje szerokie zastosowanie w procesach pokrewnych, a szczególnie w cięciu stali, lutowaniu, podgrzewaniu itp.
